Σε μια ξεχωριστή και επιτυχημένη εκδήλωση ο συγγραφέας Πάνος Χατζηελευθερίου, παρουσίασε το νέο, τρίτο, βιβλίο του «Όταν ο Άνεμος Φυσήξει Αντίθετα» στον χώρο του Πολιτιστικού και Πνευματικού Ομίλου Νέων Παλατίων.
Στην παρουσίαση πλάι στον συγγραφέα βρέθηκαν ο Επικοινωνιολόγος Ανδρέας Θεοδωρακόπουλος, η σκηνοθέτρια και ηθοποιός, Νατάσα Τόδωρη και η Εκπ. Μουσειακής Αγωγής, Χρυσούλα Λίτσα, που μίλησαν για το βιβλίο και συντέλεσαν στην διοργάνωση μιας εξαιρετικής παρουσίασης που έθεσε προβληματισμούς, άνοιξε τον διάλογο αλλά και που ενέπνευσε.
Ο Πάνος Χατζηελευθερίου, μίλησε στο Oropos News για το βιβλίο του σε μια ξεχωριστή συνέντευξη στην εφημερίδα μας:
Ποιο είναι το θέμα του βιβλίου; Αφορά κάποια αληθινή ιστορία;
Το «Όταν ο Άνεμος Φυσήξει Αντίθετα» Κε Τόλια είναι όντως μια ιστορία βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που γεννήθηκε στην Μάνη της Λακωνίας την δεκαετία του 1950. Ένα ανθρώπινο πλάσμα που για την διαφορετικότητα του αντιμετώπισε σε όλη του τη ζωή από το κοινωνικό σύνολο την κατακραυγή την βία την απόρριψη.
Τι σας ενέπνευσε να καταπιαστείτε με τα σύγχρονα αυτά ζητήματα και προβληματισμούς;
Τυχαία σε κάποιο ταξίδι μου στη Μανη άκουσα για την ιστορία του Δημητρού. Ένιωσα οργή για την συμπεριφορά συνανθρώπων μου ενάντια σε αυτή την πληγωμένη ψυχή. Θεώρησα λοιπόν χρέος μου να του δώσω φωνή μέσα από την λογοτεχνία γράφοντας αυτό το βιβλίο. Άλλωστε μόνο σύγχρονες δεν είναι αυτού του είδους οι «καταστάσεις» απλά τα τελευταία χρόνια αποκτούν μεγαλύτερη δημοσιότητα συνήθως από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Πώς πιστεύετε ότι επηρεάζουν οι κοινωνικές αντιλήψεις του τόπου μας τα θέματα ισότητας, τις διακρίσεις, τον ρατσισμό; Θεωρείτε πως η χώρα μας είναι μια συντηρητική κοινωνία;
Σαφέστατα επηρεάζουν και ανισορροπούν αυτές οι αντιλήψεις το κοινωνικό σύνολο. Βλέπετε δεν είναι κατανοητά τις περισσότερες φορές τα «λάθη» της φύσης, δηλαδή να μπαίνει μια ψυχή σε λάθος σώμα. Σε σχέση με άλλες χώρες, ναι είμαστε αρκετά συντηρητικοί στα λεπτά θέματα της διαφορετικότητας. Δεν λέω αν είναι σωστό η λάθος, την άποψη μου καταθέτω. Ίσως γιατί οι πεποιθήσεις των Ελλήνων είναι λίγο σκληρότερες από αυτές των άλλων λαών.
Ποια θεωρείτε ότι είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για έναν άνθρωπο που υφίσταται διακρίσεις, ειδικά σε μικρότερες κοινωνίες, όπως η δική μας; Οι προβληματισμοί έχουν επεκταθεί τα τελευταία χρόνια στην περιοχή μας; Έχουν σπάσει τα λεγόμενα “ταμπού” Υπάρχουν αλλαγές που σας κάνουν αισιόδοξο;
Ας ξεχωρίσουμε πρώτα καλέ μου φίλε τις διακρίσεις. Όταν ομιλούμε για αυτές που χαρακτηρίζουν την πνευματική και ίσως την επιμέρους υλική υπόσταση τότε όλα καλά. Ξέρεις αποφεύγω να τοποθετώ «Ταμπέλες» σε ότι αφορά τις κοινωνικές τάξεις σε όποιο υπόβαθρο και αν βρίσκονται. Το σίγουρο είναι ότι με τα μέσα της κοινωνικής δικτύωσης έχουν τροποποιηθεί αρκετοί όροι. Ίσως τα ταμπού απομακρύνθηκαν λίγο, όμως αντικαταστάθηκαν με άλλου είδους συμπεριφορές όπως η βία. Όμως όταν παρατηρώ συμπεριφορές βαθύτερα, στις ομάδες των νέων ανθρώπων, βλέπω πως υπάρχουν αρκετοί που το βλέμμα τους είναι πιο ευρυγώνιο από το βλέμμα ανθρώπων παλαιοτέρων γενεών. Αυτό είναι παρήγορο και ελπιδοφόρο, που ξέρεις ίσως φθάσουμε κάποτε να συναντούμε ανθρώπους που να σέβονται την ζωή όπως πραγματικά της αξίζει.
Τι θα θέλατε να αισθανθεί ο αναγνώστης διαβάζοντας το βιβλίο;
Το θέμα δεν είναι τι θέλω εγώ… εγώ κάνω μια προσπάθεια, το οφείλω στον εαυτό μου άλλωστε. Καταγράφω γεγονότα με την ελπίδα ότι τοποθετώ ένα μικρό λιθαράκι στη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου. Ο αναγνώστης από την πλευρά του θα επιλέξει την θέση που θα πάρει το βιβλίο μου στην ζωή και στην καρδιά του.
Τι κομίζει το βιβλίο σας στον αναγνώστη αλλά και συνολικά στην κοινωνία;
Θα ήθελα μέσα από αυτό το πόνημα ο αναγνώστης να καταφέρει να γίνει έστω ένα ψήγμα καλύτερος απέναντι στον εαυτό του. Τουλάχιστον εγώ αυτό κατάφερα γράφοντας το.
